Selecteer een pagina
Hoe de hosteleigenaar zonder schoenen werd opgepakt

Hoe de hosteleigenaar zonder schoenen werd opgepakt

We gaan met de bus naar Tafi de Valle, twee uur van Tucuman. Een weg met veel bochten en afgronden. Aangekomen op het busstation spreekt een jongen in een roze broek met tijgerprint ons aan. 

Hij weet wel een goedkoop hostel en dat is precies wat wij nodig hebben en dus gaan wij met hem mee. Argentijnen praten sowieso veel, maar deze jongen spreekt absoluut een record aantal woorden per minuut in de tien minuten dat we met hem meelopen. Aangekomen bij t hostel ziet ‘t er allemaal een beetje shabby uit, maar tegelijk ook wel leuk met een grote tuin en dromenvangers en kleurtjes. Geef iets een kleurtje en ik vind het gezellig. De elektriciteit werkt niet en het warme water evenmin. Maar goed, we zijn moe en moeten wat. De “eigenaar” Sergio (a.k.a. Tucu) van het hostel komt naar ons toe en geeft ons wat korting omdat eigenlijk niks werkt en dus zijn wij allang blij. Zijn verhalen zijn niet helemaal waterdicht, want later blijkt hij toch weer niet de eigenaar te zijn, maar dat komt later.

‘S avonds maken we een groot vuur en eten we met een Uruguayaan, een Fransoos, Tucu en de snelpratende jongen met roze tijgerprint broek. Inmiddels heeft hij die ingeruild voor een veel te grote spijkerbroek die hij tot onder zijn oksels heeft opgetrokken, met de gulp wagenwijd open. Veel wijn, lekker eten en het is super gezellig. Halverwege hebben we geen brandhout meer, en als oplossing breekt Tucu het halve hekwerk af om het op het vuur te gooien zodat we tenminste de rijst nog gaar kunnen koken.

De volgende morgen maken we met dat hele stel een wandeling. Ik hoorde van de andere twee boys dat toen zij aankwamen bij het hostel Tucu de lakens aan het wassen was. Onder veel gezucht en gesteun ‘want hij had er zo’n hekel aan’. “Maar”, hadden zij gevraagd, “je moet toch altijd als er mensen komen lakens wassen?”. “Nee hoor, bijna nooit, alleen als het echt heel vies is” was het antwoord van Tucu. Zo’n type hostel is het dus.

Maar goed, wij komen terug van de wandeling na een uur of vijf en opeens staat er op het terrein van ons hostel een auto met een Hele Boze Meneer. Tucu wordt meteen door de man apart genomen zonder een woord te zeggen. Wij staan allemaal een beetje verbaasd te kijken naar het tafereel en zien vervolgens Tucu door de achterdeur met een grote plastic tas weggaan. Wij achter hem aan, zit ie daar op z’n sokken achter het hostel. In de tas in zijn armen zitten wel vijftig paar nieuwe sportsokken. Blijkt dat hij helemaal niet in charge is, maar dat hij de schoonmaker is en dat hij illegaal de kamers verhuurde aan ons. De politie wordt gebeld en komt met half getrokken wapens het terrein op. Tucu, die 22 is, wordt opgepakt en hardhandig achterin de auto gezet. Op zijn sokken. Hij kreeg niet eens de tijd om zijn eigen schoenen te pakken. 

Mijn reisgenoot A. geeft hem nog een paar schoenen door het raam van de politieauto, en ook wat geld.  Het geld dat hij aan ons had verdiend had ie ook aan ons alweer uitgegeven omdat ie de hele tijd op wijn trakteerde. De eigenaar is niet alleen een Hele Boze Meneer maar ook een  Echte Nare Man. Oké hij zei: “denk je eens in dat je de sleutel van je huis uitleent en dan worden er opeens kamers verhuurd aan mensen die allemaal drugs gebruiken”. Dat laatste sloeg trouwens nergens op want er is maar een jointje gerookt.

Maar dan laat je zo’n jongen toch wel z’n schoenen mee nemen??!! Wij krijgen -na wat discussie over de prijs van afgelopen nacht- een half uur om te vertrekken of we moeten veel meer betalen. Dus toen zijn we uit solidariteit (of noem het gierigheid) vetrokken. De jongen met de grote spijkerbroek wist nog wel een plekje en daar zijn we maar heen gegaan. Een hostel dat wel duurder is, maar waar wel licht is én warm water én waar we waarschijnlijk wel legaal slapen vanavond. 

Boer zoekt vrouw international

Boer zoekt vrouw international

Dus daar zat ik op het vliegveld, een klein beetje in de zenuwen dankzij de mevrouw achter de balie die mijn standby status zo uitlegde dat ik het idee kreeg dat ik zeer waarschijnlijk niet mee kon vliegen. 

Op het moment dat mijn vliegtuig geland is en er mensen uit komen, weet ik nog steeds niet wat me nou te wachten staat. Wel zie ik dat sommige mensen die uit het vliegtuig komen door een man met een grijze baard en blauwe ogen eruit gepikt worden. Type Rus zeg maar. Ze moeten hun paspoort aan hem geven en krijgen een briefje. Ik -met mijn oplettende blik- stoot de man naast mij aan en vraag of hij dat ook zo verdacht vindt. Hij heeft géén idee waar ik het over heb en zegt dat het waarschijnlijk een tourguide is. Ik probeer het tafereel nauwlettend in de gaten te houden, maar opeens staat een jeugd korfbalteam uit de Dominicaanse Republiek in mijn blikveld. Hier houdt dit verhaal dus op, want ik zie alleen nog maar jonge Dominicanen in traningspakken. Ik hoop dat er niks vreemds gaande is met de Rus.

Ik weet nog steeds niet of ik mee mag vliegen. Inmiddels fantaseer ik over een ruime financiële vergoeding, een hotelovernachting, een luxe diner en een businessclass stoel. Als ik vervolgens word geroepen en het blijkt dat ik gewoon mee mag vliegen, op een gewone stoel, ben ik stiekem een beetje teleurgesteld. 

Toevalligerwijs zit ik in het vliegtuig naast de man die de Russische paspoort innemer totaal niet verdacht vond. We raken aan de praat door de meest voor de hand liggende vraag: “goh jij ook naar Madrid?”. Hij vertelt dat hij z’n vrouw gaat opzoeken in Lima. Ik ben meteen mega enthousiast en stel honderd vragen en zo kom ik er dus achter dat ik in een LEVENSECHT BOER ZOEKT VROUW INTERNATIONAAL zit. Zonder camera’s en zonder Yvon Jaspers. (Ik zei nog tegen hem: “hee net boer zoekt vrouw, kan je beter Yvon Japsers hebben die nu deze vragen stelt.”). Maar goed, hij kende haar via internet. Drie weken. En ze hadden wel veel geskypet dus het voelde “wel heel echt”. Kleine rondvraag leert mij dat hij 50 is en een melkveehouderij heeft in het noorden van het land.

Zijn moeder woont in een huisje naast hem en zij kookt iedere dag voor hem en doet zijn was. Hij zei dat ie vroeger “misschien een paar steken had laten vallen bij het vinden van een vrouw”. En hij is ook niet per se op zoek nu naar een buitenlandse vrouw, maar de single Nederlandse vrouw van middelbare leeftijd spreekt hem weinig aan. “Dan kijk ik op zo’n datingsite wie mijn profiel hebben bekeken en dan krijg je zo’n kop te zien met kort geknipt haar dat recht overeind staat en met een bril met een opvallend montuur. En als ze dan zouden lachen, maar nee. Dan kijken ze ook nog eens heel chagrijnig.” Ja dan zou ik ook liever een buitenlandse schone op mijn erf rond hebben lopen.

Ik vraag of hij wel eens verliefd is geweest en krijg prompt een soort vrouwen CV: hij was eerst aan het daten met een Schotse vrouw. Toen hij haar later nog eens tegenkwam vertelde zij dat haar ex-man nu heel gelukkig is met een Russische vrouw. Dus hij dacht goh, interessant: “Dus ik op Google: ‘Russische vrouwen’ ingetypt.” Toen kwam hij er achter dat er bemiddelingsbedrijven voor bestaan. Rusland bleek toch een beetje lastig qua visum en na wat verder googelen kwam hij tot de conclusie dat een Poolse vrouw visumtechnisch het handigst was. Hij mocht uit verschillende plaatjes en verhaaltjes kiezen en koos er drie. Hij schreef brieven, maar niemand van zijn uitgekozen vrouwen reageerde. Wel een andere, Oekraïense, vrouw.  Dus hij naar Oekraïne. Bleek dat ze een kind van 13 had en ze wilde per se bij dat kind blijven. “Ik had nog voorgesteld dat hij bij opa en oma kon blijven en dat hij dan gewoon af en toe naar Nederland kon komen”. Maar dat vond ze toch niet zo’n goed idee en dat werd dus niks. 

Maar hij had wel de smaak te pakken daarna. Een Filipijnse en een Mexicaanse volgden. Ook dat liep niet helemaal goed af. Ik vertelde dat ik een Colombiaanse vriend had gehad. Dat had hij ook geprobeerd, een Colombiaanse: “Maar dat was maar twee keer en alleen voor de seks.” Ik stelde hem voor om zo’n wereld scratch kaart te kopen zodat ie alle landen kon afkrassen waar ie vrouwen had gehad.

Hij liet me ook z’n handen zien, met allemaal kloven en helemaal vies. Dus ik zei: “ehh denk je dat je met die vingers aan die mooie vrouw gaat zitten?” “Ja die Mexicaanse vond dat geen probleem.” 

En nu is ie dus op weg naar Lima naar deze lady. Hij gaat me appen hoe het afloopt en van de zomer mag ik koeien komen melken op zijn boerderij.