Selecteer een pagina
Er loopt nu een Argentijnse man in mijn string

Er loopt nu een Argentijnse man in mijn string

Hoe het begon: vanmorgen vroeg, na een ontbijt met medialunas en mate, vertrokken Eli en ik (Andres ging met de bus) naar ruta 68 om vanuit daar liftend naar La Quebrada te gaan.

Volle zon, vijf andere liftende stelletjes voor ons en heel weinig verkeer- het is een vrije dag hier. We verliezen al bijna de hoop voor we goed en wel begonnen zijn. Na een uur gewacht te hebben zien we opeens een vos! Veel interessanter natuurlijk dan de weinige auto’s die toch niet stoppen. Eli wil naar de vos, maar precies dan komt er een auto en… hij stopt ook nog en wil ons meenemen. Perfect! Antonio (58) (of Daniela “Ik ben erg in touch met m’n vrouwelijke kant) vertelt ons binnen een kilometer dat hij sinds drie jaar biseksueel is. Hij vertelt een vaag verhaal over hormonen en dat je je dan vrouwelijk kan gan voelen. Een soort menopauze voor mannen en dat kan iedereen overkomen. 

Hij heeft een vrouw die van niets weet. “Ik vertel haar niks omdat ik van haar hou”. In zijn auto liggen z’n vrouwenkleren verstopt en iedere dag rijdt hij 200 kilometer van Salta naar Cafayate en terug. In Salta is hij man, in Cafayate vrouw. “Je ziet nu niks aan me maar ik heb vrouwenondergoed aan. Als ik bijna thuis ben verwissel ik het voor mijn mannen onderbroek”. Het is een super aardige man, hij stopt op verschillende plekken in de Quebrada zodat we foto’s kunnen maken van het prachtige landschap. We zijn uiteindelijk op weg naar Salta en ons plan was om vanaf de Quebrada weer verder te liften, maar Antonio/Daniela wil ons wel naar Salta brengen. 

Ik vraag hem/haar of deze gevoelens echt pas sinds drie jaar er zijn, aangezien me dat nogal vreemd lijkt. Heeft hij/zij daarvoor zich nooit zo gevoeld? Maar volgens A/D is dat echt mogelijk.  “De eerste keer was met een swingerspaar. Ik vertelde haar over mijn gevoelens en ze riep haar man erbij. Toen hield ik voor het eerst een penis van een andere man vast.” Dat had wat in hem wakker gemaakt en met dat zelfde paar had hij een trio, wat hij ons tot in detail vertelt. “Ik zat in haar vagina en hij kwam bij mij binnen van achter. Hebben jullie het wel eens anaal gedaan? Weet je hoeveel zeer dat doet? Ik kon een week niet zitten.” En volgens A/D doet het op latere leeftijd meer zeer “want ja, dan is alles wat harder en zijn je spieren sterker”. Eli zit achterin en ik probeer ondertussen voorin mijn gezicht in de plooi te houden. Daarna komen er meer details: “Ik liet een keer mijn kont harsen maar bedacht me daarna dat dat wel lastig verbergen was voor m’n vrouw” en “Je wilt niet weten wat voor mooie, vrouwelijke ronde kont ik heb in panties”.

Ondertussen rijden we werkelijk door de meest prachtige landschappen. Vuurrode aarde, groene bomen omringd door bergen en een strakblauwe lucht. We stoppen ergens om humitas te eten. Terwijl ik naar de wc ga, vraagt Antonio aan Eli om een souvenir, a.k.a. een string. Andres heeft al Eli’s kleren in zijn rugzak zitten. Dus zij denkt ik zeg gewoon ja en dan vergeet die man het wel. Na het eten, wat hij betaalde, rijden we weer verder.

Hij vraagt waar Nederland ligt en ik antwoord dat het grenst aan Duitsland. “Oh Duitsland is zo mooi. Ik ben een groot aanhanger van Hitler. Ik verschiet geloof ik letterlijk van kleur (ik ben een beetje verbrand dus ik kan t niet zo goed zien). A/D blijkt echt een fan van de man met de meest beroemde snor uit Duitsland te zijn. Hij had volgens A/D “echt hele goede ideeën en plannen. Beter dan de Yankees die zich overal mee bemoeien en overal mensen doden.” Ik gooi het balletje op dat Hitler toch ook zeker zo’n 8 miljoen mensen heeft laten doden. Maar dat is verwaarloosbaar. Perón -Argentijnse minister van Oorlog en later vicepresident ten tijde van Hitler en waarschijnlijk beter bekend van Evita Perón- was dikke vrienden met Hitler en volgens A/D zou Argentinië nu niet zo erg in de problemen zijn als Hitler destijds gewoon zijn bewind had kunnen uitvoeren en niet gedwarsboomd was door o.a. de Yankees.

‘Gelukkig’ wisselen we redelijk snel van onderwerp en hebben we het weer over koetjes en kalfjes (lees: pruiken en make-up). Zijn vrouw belt een aantal keer tussendoor en dan moeten wij muisstil zijn. Als we bijna bij het busstation van Salta aankomen, vraagt hij Eli om ‘het souvenir’. Dus Eli tikt mij op de schouders en zegt met het schaamrood op haar kaken: “Ehh Iris, hij wil graag een souvenir hebben”. Ik kijk haar verbaasd aan en snap niet zo goed waar ze het over heeft. “Ier, hij wil een van je onderbroeken hebben. Een string graag. De mijne zitten allemaal bij Andres in de rugzak”.

Dus zo kwam het dat ik uit m’n rugzak een onderbroek moest vissen (handig die rolzakken…) en er een paar omhoog hield. Jezus, wat wat schaamde ik me zeg! Ik heb helemaal niet zoveel strings en hoe ongemakkelijk is het om gebruikt -wel schoon!- ondergoed te geven aan een man van 58 die je niet kent. Hij kiest ‘t kleinste lichtroze exemplaar met zwart kant want “ik hou ervan als het goed tussen m’n billen zit”. Vervolgens geeft hij ons een goodbye hug en gaat verder op weg naar z’n vrouw…

Hoe de hosteleigenaar zonder schoenen werd opgepakt

Hoe de hosteleigenaar zonder schoenen werd opgepakt

We gaan met de bus naar Tafi de Valle, twee uur van Tucuman. Een weg met veel bochten en afgronden. Aangekomen op het busstation spreekt een jongen in een roze broek met tijgerprint ons aan. 

Hij weet wel een goedkoop hostel en dat is precies wat wij nodig hebben en dus gaan wij met hem mee. Argentijnen praten sowieso veel, maar deze jongen spreekt absoluut een record aantal woorden per minuut in de tien minuten dat we met hem meelopen. Aangekomen bij t hostel ziet ‘t er allemaal een beetje shabby uit, maar tegelijk ook wel leuk met een grote tuin en dromenvangers en kleurtjes. Geef iets een kleurtje en ik vind het gezellig. De elektriciteit werkt niet en het warme water evenmin. Maar goed, we zijn moe en moeten wat. De “eigenaar” Sergio (a.k.a. Tucu) van het hostel komt naar ons toe en geeft ons wat korting omdat eigenlijk niks werkt en dus zijn wij allang blij. Zijn verhalen zijn niet helemaal waterdicht, want later blijkt hij toch weer niet de eigenaar te zijn, maar dat komt later.

‘S avonds maken we een groot vuur en eten we met een Uruguayaan, een Fransoos, Tucu en de snelpratende jongen met roze tijgerprint broek. Inmiddels heeft hij die ingeruild voor een veel te grote spijkerbroek die hij tot onder zijn oksels heeft opgetrokken, met de gulp wagenwijd open. Veel wijn, lekker eten en het is super gezellig. Halverwege hebben we geen brandhout meer, en als oplossing breekt Tucu het halve hekwerk af om het op het vuur te gooien zodat we tenminste de rijst nog gaar kunnen koken.

De volgende morgen maken we met dat hele stel een wandeling. Ik hoorde van de andere twee boys dat toen zij aankwamen bij het hostel Tucu de lakens aan het wassen was. Onder veel gezucht en gesteun ‘want hij had er zo’n hekel aan’. “Maar”, hadden zij gevraagd, “je moet toch altijd als er mensen komen lakens wassen?”. “Nee hoor, bijna nooit, alleen als het echt heel vies is” was het antwoord van Tucu. Zo’n type hostel is het dus.

Maar goed, wij komen terug van de wandeling na een uur of vijf en opeens staat er op het terrein van ons hostel een auto met een Hele Boze Meneer. Tucu wordt meteen door de man apart genomen zonder een woord te zeggen. Wij staan allemaal een beetje verbaasd te kijken naar het tafereel en zien vervolgens Tucu door de achterdeur met een grote plastic tas weggaan. Wij achter hem aan, zit ie daar op z’n sokken achter het hostel. In de tas in zijn armen zitten wel vijftig paar nieuwe sportsokken. Blijkt dat hij helemaal niet in charge is, maar dat hij de schoonmaker is en dat hij illegaal de kamers verhuurde aan ons. De politie wordt gebeld en komt met half getrokken wapens het terrein op. Tucu, die 22 is, wordt opgepakt en hardhandig achterin de auto gezet. Op zijn sokken. Hij kreeg niet eens de tijd om zijn eigen schoenen te pakken. 

Mijn reisgenoot A. geeft hem nog een paar schoenen door het raam van de politieauto, en ook wat geld.  Het geld dat hij aan ons had verdiend had ie ook aan ons alweer uitgegeven omdat ie de hele tijd op wijn trakteerde. De eigenaar is niet alleen een Hele Boze Meneer maar ook een  Echte Nare Man. Oké hij zei: “denk je eens in dat je de sleutel van je huis uitleent en dan worden er opeens kamers verhuurd aan mensen die allemaal drugs gebruiken”. Dat laatste sloeg trouwens nergens op want er is maar een jointje gerookt.

Maar dan laat je zo’n jongen toch wel z’n schoenen mee nemen??!! Wij krijgen -na wat discussie over de prijs van afgelopen nacht- een half uur om te vertrekken of we moeten veel meer betalen. Dus toen zijn we uit solidariteit (of noem het gierigheid) vetrokken. De jongen met de grote spijkerbroek wist nog wel een plekje en daar zijn we maar heen gegaan. Een hostel dat wel duurder is, maar waar wel licht is én warm water én waar we waarschijnlijk wel legaal slapen vanavond.