Selecteer een pagina
Tranen in de Peruaanse bioscoop

Tranen in de Peruaanse bioscoop

Ik ging naar de film in Lima. Alleen. Blijkbaar is in je eentje naar de film gaan hier niet heel normaal. “Hoeveel kaartjes wil je?” Één. “Nee je snapt me niet, met wie ga je” Met niemand. “Echt? Alleen?” Ja. 

Met een blik vol medelijden print het meisje achter de kassa uiteindelijk één kaartje uit. Vervolgens wil ik een ijsje kopen bij de Frozen Yoghurt bar. Ik bestel een vanille ijsje met aardbeien en de jongen achter de balie wijst me op de aanbieding van de dag: twee voor de prijs van één. Ik zeg dat ik alleen ben en dat ik er dus maar één hoef en geen twee. “Maar het is gratis!”, roep hij vol verbazing. Ik knik, maar zeg hem nog een keer dat één genoeg is. “Heb je echt helemaal niemand met wie je deze aanbieding kan delen. Ben je alléén naar de bioscoop? Wie doet dat nou?”. Na nog drie keer zeggen dat ik echt (ja, écht!) maar één ijsje wil krijg ik uiteindelijk wat ik wil. 

Als eerste zit ik in de zaal en aanschouw ik de Peruanen die in stelletjes binnen druppelen. Allemaal zijn ze super mooi aangekleed en inderdaad allemaal met z’n tweeën. Niemand is alleen. Ik voel me enorm underdressed in m’n oversized t-shirt en halve pyjama broek. Maar het is donker in de bioscoop én ik ben op vakantie…

Grote bakken popcorn en softdrinks worden mee de zaal ingesleept (ook dat was een promo voor twee personen, grrr…). Voor de film begint moet dit alles op de foto gezet worden en dat neemt de nodige tijd in beslag. “Te donker” (ja het is de bios), “De popcorn staat er niet op” (Serieus?!). De meisjes commanderen en de jongens laten hen begaan. Als iedereen een foto naar wens heeft gaan ze zitten en begint de film. 

Het is best een zielige film dus ik huil. Nou huil ik al bij een willekeurige scène van een slechte soap als het zielig is, maar hier gaat een vader dood dus dat is écht zielig. Het is trouwens wel bewezen dat mensen die meeleven met karakters heel sociaal zijn, maar dat terzijde. Als de film is afgelopen en de lichten gaan aan sta ik met rood betraande ogen op om de zaal uit te lopen. Naast me hoor ik nog net een meisje tegen haar vriendje fluisteren: “Zo sneu in haar eentje, ik zou ook huilen als ik alleen naar de film moest.”