Selecteer een pagina

Als je drie maanden gaat wandelen en zo’n 2600 kilometer aflegt, moet je je natuurlijk wel goed voorbereiden. Het is nu half elf ’s avonds en morgenochtend ben ik van plan om te vertrekken. Mijn moeder zit nu achter de naaimachine omdat ik erachter kom dat twee van de drie sluitingen van mijn rugzak er niet meer opzitten, ik heb nog niet al mijn spullen in mijn tas gestopt en ik probeer ook last minute deze website online te krijgen….

Twee dagen geleden besloot ik om toch maar mijn oude vertrouwde (en dus een beetje kapotte) rugzak mee te nemen. Vorige week was ik bij een bijeenkomst voor toekomstige pelgrims en pelgrinnen en daar kwam de leus “alles wat je thuis laat, is meegenomen” onderstreept en met dikke Comic Sans letters meerdere malen voorbij in de powerpointpresentatie. Met drie paar sokken, drie onderbroeken, drie shirts, twee truien en een paar broeken dacht ik erg minimalistisch bezig te zijn. Maar vier wandelrouteboekjes, opschrijfboekje én laptop maken mijn rugzak toch iets zwaarder dan ik had gepland. Afwachten hoelang ik dat volhoud.

Voordeel is dat ik wegens mijn eigen goede planning in ieder geval over drie dagen weer een nacht in Arnhem slaap. Ik had het verjaardagscadeau voor mijn moeder niet in mijn agenda gezet en daar dus geen rekening mee gehouden toen ik mijn startdatum koos. Dom! Maar nu komt het dus stiekem wel goed uit en kan ik deze eerste drie dagen als proef gebruiken.

Want het voorbereidingsonderdeel oefenen met lopen met bepakking heb ik overgeslagen, net als überhaupt het onderdeel oefenen met lopen. Het plan is om iedere dag 25 kilometer te lopen en ter plekke een slaapplaats te regelen. Eerst loop ik tot voorbij Parijs, neem ik de trein naar het vliegveld en vlieg ik op 10 april naar Malaga. Vanuit daar vaar ik met de Nomad Cruise naar Athene en eenmaal aangekomen vlieg ik terug naar Parijs. Dan neem ik de trein naar waar ik gebleven was en loop ik door tot aan Santiago de Compostela in Spanje.

Wat ik wel heb gedaan? De roman Camino van Graeme Simsion en Anne Buist gelezen met fictieve verhalen, ontdekt dat outdoorkleding voor vrouwen lelijk is en vooral uit turquoise en paars bestaat en besloten dat een poncho geen goed idee is als je een rugzak hebt omdat je er dan uitziet als een enorme quasimodo…